Botten

 

 

Bot afwijkingen

 

De knie

Laten we beginnen met de knie.

De knie is het gewricht tussen het dijbeen en het scheenbeen. Net als bij alle andere gewrichten kan er met de knie een aantal algemene en enkele specifieke dingen fout gaan.

Enkele voorbeelden:

Gescheurde kruisband

Osteochondrose van het femur

Patella luxatie

 Van boven komt het dijbeen, het femur en de twee onderste botten zijn het scheenbeen (tibia) en het kuitbeen (fibula). Over het dijbeen loopt de patella, de knieschijf. 

Tussen het femur en de tibia/fibula  lopen aan de buitenzijde de collateraal banden en aan de binnenzijde de kruisbanden. Honden en katten hebben in elke knie twee kruisbanden. Een voorste en een achterste. Deze banden maken deel uit van alle banden en ligamenten die de knie op zijn plaats moeten houden. Een knie is immers geen gewricht met een kop en een kom die precies in elkaar passen. Daarom heeft de natuur gezorgd voor een constructie met banden, pezen en ligamenten.

De kruisbanden zorgen ervoor dat het scheenbeen niet naar voren of naar achteren kan bewegen ten opzichte van het dijbeen. Dit is noodzakelijk vanwege de opbouw van het gewricht. De kruisbanden opgebouwd uit kleine draadjes, de vezels. De collateraal banden geven stabiliteit aan de buitenkant en beperken de rotatiekrachten van het gewricht. De knie fungeert als een scharniergewricht met maar beweeglijkheid in één vlak.

Als het onderbeen gefixeerd staat op de grond (bijvoorbeeld in een kuiltje o.i.d.) en het bovenlichaam draait om dit onderbeen, dan komt er extra druk te staan op de voorste kruisband. Deze scheurt dan gedeeltelijk of helemaal. Dit wordt in de volksmond ook wel voetbalknie genoemd.

De rassen gevoelig voor kruisband problemen zijn o.a.: 

De Retrievers

Berner Sennen honden

Rottweilers 

Maltezer leeuwtjes

West Highland White Terriërs (Westies)

Bull Mastiffs

Border collies- kelpies ect.

De problemen kunnen bij elke leeftijd voorkomen. Wat de dierenartsen nogal eens zien is dat als de eerste kruisband gescheurd is, dat dan de andere kant ook kapot gaat. Dit komt natuurlijk door een (tijdelijke) overbelasting, maar er zou ook een aangeboren zwakte van de kruisbanden aanwezig kunnen zijn.

Soms is de kruisband niet helemaal kapot. De knie is dan nog redelijk stabiel. Dit noemen we een partiële kruisbandruptuur. Deze zijn echter vaak pijnlijker dan een volledige scheur. Dit komt omdat bij elke krachtsinspanning weer kleine vezeltjes scheuren en dit is pijnlijk. Als de kruisband volledig kapot is, komt de pijn voort uit de instabiliteit van het gewricht. De tibia kan dan naar voren bewegen ten opzichte van het femur. Door deze extreme en ongewone beweeglijkheid reageert het gewricht door extra vloeistof te produceren. Met name de spanning van de vloeistof binnen het gewrichtskapsel is pijnlijk.

Om de knie weer stabiel te krijgen zijn er verschillende technieken. In het kort komen ze allemaal op hetzelfde neer. Het doel is om de instabiliteit en de beweeglijkheid van de tibia t.o.v.het femur te minimaliseren. Dit kan door middel van stabilisatieteugels aan te brengen binnen of buiten het gewricht gemaakt van lichaamsvreemd materiaal, maar ook gemaakt van pezen uit het bovenbeen. Het voert binnen dit kader iets te ver om de verschillende technieken uit te leggen, maar uw dierenarts kan u hierbij van dienst zijn.

Als er niets aan de gescheurde kruisband gedaan wordt, dan kunnen de volgende problemen ontstaan.

 Meniscus beschadigingen

U zag bij het voorgaande dat er extra ruimte in het gewricht is ontstaan t.g.v. de gescheurde kruisband. Door deze ruimte komt de meniscus ook losser in het gewricht te liggen. Na verloop van tijd kunnen er kleine scheurtjes in de meniscus ontstaan, waardoor deze uiteindelijk ook kapot gaat. We zien zelfs wel eens dat een meniscus dubbel geslagen in het gewricht ligt. Meestal is de binnenste meniscus aangetast, in het voorbeeld hiernaast is de buitenste kapot. De klinische verschijning van dit probleem is dat de eigenaar vaak een "klik" hoort tijdens het lopen. De oplossing voor dit probleem is om het gedeelte van de meniscus dat kapot is weg te nemen of zelfs de gehele meniscus te verwijderen. Meestal is de binnenste meniscus aangetast. Als de gehele meniscus verwijderd wordt, dan zal het lichaam in de knie een soort van meniscus maken van bindweefsel, die dezelfde functie heeft, maar niet geënerveerd wordt door zenuwen.

Soms komt er ook een beschadiging van de meniscus voor zonder dat een kruisband kapot is. De chirurgische therapie is hetzelfde als het voorafgaande.  

 

Artrose

Artrose is een chronische aantasting van het gewricht, die begint in het gewrichtskraakbeen, maar waarbij in een later stadium ook andere onderdelen van het bot (gewrichtskapsel, bot) betrokken raken. Naast artrose die optreedt ten gevolge van het ouder worden, treedt er ook artrose op ten gevolge van overbelasting of een gewrichtsafwijking, zoals heup- of elleboogdysplasie.  
 
 
Artrose wordt gekenmerkt door een pijnlijke, met gewrichtsvloeistof overvuld gewricht met bewegingsproblemen. Omdat in het begin alleen het kraakbeen is aangetast en kraakbeen geen zenuwvoorziening heeft en dus niet pijnlijk is, wordt artrose pas in een verder gevorderd stadium herkenbaar. Het valt op dat het dier kreupel overeind komt, maar gaande weg wat verbetert (de zogenaamde “startkreupelheid”). Met een röntgenfoto wordt een vernauwde gewrichtsspeet gezien met botnieuwvorming in en rond het gewricht.
 
 
 
Preventie en behandeling
 
De behandeling van artrose bestaat uit
 
-     Aanpassing van de beweging
 
Laat de hond niet op/van hoogtes springen, geen traplopen en het liefst de hond aan de lijn uitluiten op een harde ondergrond
 
-     Gewichtsbeperking
 
-     Onbelaste beweging of fysiotherapie
 
Zwemmen is uitermate geschikt voor onbelaste beweging van het gewricht
 
-     Het onderdrukken van de ontstekingsprikkel en pijn
 
Metacam® is uitermate geschikt voor chronische gewrichtsaandoeningen
 
-     Voedingsupplementen
 
 Primeval Gelatinaat®, verbetert de kwaliteit kraakbeen, bevat glucosamine [
'glucosaminecomplex' van de Groene Os.  glucosamine van glucobest of van
Glucosamine van AmiQure] en chondroïtine uit runderhuid. Wordt dagelijks gegeven door het (honden)voer, verbetering na enkele weken. Geen pijnstiller en ook geen bijwerkingen van de meeste pijnstillers, zoals braken, diarree.

http://www.glucosamine.com/ne/index.asp

 

 


 
 
Sasha’s Blend® is geen pijnstiller, maar verbetert de kwaliteit van het kraakbeen in de gewrichten. Het moet wel enkele weken achter elkaar dagelijks gegeven worden! Sasha’s Blend® heeft geen bijwerkingen. Gemaakt van Groenlipmossel, haaienkraakbeen en zeeoor (abelone) en bevat glucosamine en chondroïtine . Sommige honden zijn allergisch voor "zeevruchten" en kunnen niet op Sasha's Blend worden gezet.[
www.sashasblend.nl ] Sashas Blend  (even bellen of hij het heeft, anders kan hij het bestellen!).  In Sashas Blend zitten nog natuurlijke pijnstiller / onstekingsremmer(COX ll-remmers), maar daar weet je dierenarts wel meer van!
 
 
 
Amiqure Soepele Gewrichten®  op basis van plantenextracten, waaronder duivelsklauw en Salix alba extract uit de schors van de Witte Wilgenboom maar bevat ook Glucosamine gewonnen uit zeeschelpen.

Medicijnen zoals rimadyl®, metacam®, previcox® of onsior® zijn uitstekende middelen om de reactie van het kapsel, kraakbeen en bot tot rust te brengen.


De therapie is wederom van chirurgische aard. De hoofdlijnen bestaan uit: het verplaatsen van de aanhechtingsplaat van de grote dijbeenspier, het uitdiepen van de groeve waar de knieschijf in ligt en het innemen van het gewrichtskapsel, waardoor de knieschijf niet meer van plaats kan veranderen. Als het dier al op jonge leeftijd last heeft van dit probleem, dan is het raadzaam om zo spoedig mogelijk te opereren en niet te wachten totdat het dier wat ouder is, om wederom artrose te voorkomen.  

 

 De spieren van de ledematen trainen door in een rechte lijn stevig door te lopen. Maak een paar keer per dag een kleine wandeling, b.v. 4 à 6 maal daags 15 à 10 minuten lang.

 

Afgeraden wordt:

Extreme draaibewegingen (die gewrichten bij het lopen op zacht zand of bij het spelen op een gladde vloer kunnen maken).

 

Van of over grote hoogten springen. Of trappen te vroeg nemen op jeugd - pup leeftijd.

 

Lange wandelingen (die tot vermoeide spieren leiden).
De gewrichtskapsels en -banden, de peesscheden, de slijmbeurzen, de menisci en het kraakbeen (= de bekleding) van de gewrichtsvlakken kunnen dan makkelijk overbelast worden. Hierdoor zullen de gewrichtskapsels en -banden, de slijmbeurzen en de peesscheden geïrriteerd (= ontstoken) raken. En de menisci en het kraakbeen van de gewrichten beschadigd worden, waardoor gewrichtslijtage optreedt.

         Bij een pup zijn ook de nekspieren niet stevig.

Als met een smalle slipketting een flinke ruk aan de nek wordt gegeven, kunnen de onderste halswervels verplaatsten en zal pijn vanuit de nek naar een voorpoot uitstralen.

 

Niet op een jonge leeftijd beginnen met maar van één kant naar de baas op laten kijken (zoals bij de Obedience training). De aan één zijde overtrainde nekspieren kunnen de bovenste halswervels verplaatsen. Wissel het naar rechts, naar de baas omhoog kijken van de hond af met links.

 

Niet te vroeg met pakwerk beginnen. Bij deze hondensport wordt de eerste halswervel zwaar belast.

        De beide bekkenhelften zijn pas samengegroeid op 2 jarige leeftijd. Duw dus bij de zitoefening op de beide bekkenhelften tegelijk. Niet alleen op de linker- of de rechterhelft, want dan kunnen de bekkenhelften ten opzichte van elkaar verschuiven.

 

 

Hd onderzoek

Waarom een röntgenfoto  

Het kan soms nodig zijn om als aanvulling op het algemene lichamelijke onderzoek een uitgebreider onderzoek te gaan doen alvorens er een exacte diagnose gesteld kan worden.
De röntgenologie is een van die mogelijkheden.
 

Wat kun je er mee zichtbaar maken  ?

 

Met behulp van een röntgenfoto kan het inwendige van een dier zichtbaar gemaakt worden. Vooral het skelet leent zich hiervoor uitstekend. De botten bevatten namelijk veel calcium dat als eigenschap heeft dat het röntgenstralen veel beter tegenhoudt dan de omringende weefsels. Deze zogenaamde "weke delen" kunnen we vaak met behulp van de echoscopie beter bekijken.  

Soms is het echter mogelijk om door middel van een trucje ook van deze weke delen veel informatie op een röntgenbeeld te verkrijgen. Dierenartsen laten dan een contrastmiddel in of om het betreffende orgaandeel lopen. Dit contrastmiddel kan röntgenstralen tegenhouden of juist volledig doorlaten waardoor het betreffende orgaandeel zichtbaar gemaakt wordt. Een voorbeeld hiervan is het zgn. myelogram, waardoor de exacte plaats van een hernia van de rug kan worden weergegeven. Het contrastmiddel hecht hierbij aan de vliezen van het ruggenmerg.
Lucht heeft als eigenschap dat het juist weinig röntgenstralen tegenhoudt. Hiervan maken de dierenartsen gebruik maken bij het onderzoek van bijvoorbeeld de urineblaas.  

 

 

De ene röntgenfoto is de andere niet.  

  Het maken van een goede röntgenopname is niet eenvoudig.

Het vereist veel vakmanschap en ervaring, goede apparatuur, goede film en bijbehorende materialen, een meewerkende patiënt, een goede anatomische kennis, een goed ontwikkel procedé etc.
Alvorens ze overgaan tot het stellen van een diagnose beoordelen zij een röntgenfoto altijd eerst op zijn kwaliteit.
 

Moet ieder dier onder narcose of gecedeerd worden?  

In principe is dit niet noodzakelijk. Het gaat erom dat het dier tijdens de opname in de goede positie wordt gehouden en gedurende de opname stil ligt. Dit valt echter niet altijd mee. De houding die moet worden aangenomen om het onderdeel dat geröntgend moet worden goed op de foto te krijgen is niet altijd even comfortabel, en kan zelfs pijnlijk zijn. Je kunt een dier niet vertellen wat er gaat gebeuren en vaak zijn ze dus wat nerveus en willen niet meewerken. Hierdoor kunnen situaties ontstaan waarbij verwondingen kunnen worden opgelopen of moet een foto onnodig vaak herhaald worden om een goede kwaliteit te krijgen en raakt het dier gestrest en gefrustreerd. Ook kan het noodzakelijk zijn om een foto van BV buik of borst te maken tijdens de maximale vulling van de borstkas, maar hoe maak je je hond duidelijk dat hij even zijn adem in moet houden.

 


Is röntgenstraling gevaarlijk?  

 

Teveel röntgenstraling is in elk geval niet gezond. Door het maken van een aantal foto's bij uw dier zal deze grens echter niet overschreden worden. Vandaar dat het voor uw dier onschadelijk is, zelfs als er "veel" foto's genomen worden. Alleen wanneer u zwanger bent kunt u beter niet in de zelfde kamer zijn, als waar men de foto's maakt. Voor de personen die hierbij aanwezig zijn geldt veelal een ander verhaal. Röntgenfoto's worden in een kliniek dagelijks gemaakt. De dierenarts loopt dus iedere dag opnieuw een dosis straling op. Zij kunnen zich daarvoor beschermen door het dragen van loden schorten en handschoenen.

 

 

F.C.I.-Beoordeling van Hd

Nederland

Duitsland

Zwitserland

Classification,Einstufung classification

Classification, Klassifiierung

Negatief geheel gaaf (1) HD -/A

Kein Hinweis fur HD

Frei

A 1

No signs of hip dysplasia

Negatief niet geheel gaaf (2) HD -/A

Kein Hinweis fur HD

Frei

A 2

No signs of hip dysplasia

Transitional case (TC) (2) HD TC/B

Ubergangsform (verdachtig fur HD)

Frei

B 1

Transsitional case

Transitional case (TC) (2) HD TC/B

Ubergangsform (verdachtig fur HD)

I

B 2

Transsitional case

Licht positief (3) HD C

Leichte HD

I

C 1

Mild

Licht positief (3) HD C

Leichte HD

I

C 2

Mild

Positief (3 1/2) HD D

Mittlere HD

II

D 1

Moderate

Positief (4) HD D

Mittlere HD

II

D 2

Moderate

Positief (4) HD D

Schwere HD

III

E 1

Severe

Positief optima forma (5)

HD E-EE

Schwere HD

IV

E 2

Severe

 

F.C.I. Beoordeling:

A

1

2

B

1

2

C

1

2

D

1

2

E

1

2

Beoordeling: HD

-

-

Tc

Tc

+ _

+_

+

+

++

+ +

De erfelijke factoren die verantwoordelijk zijn voor het ontstaan van heupdysplasie zijn velerlei. Naast sterkte van het gewrichtskapsel en het ligamentum teres, zijn o.a. kwaliteit van bot, de hoek waaronder de heupkop de –kom raakt, de snelheid van groei, de stand van de achterbenen, de bespiering, etc. allemaal een gevolg van o.a. erfelijke factoren. Daarnaast zijn milieufactoren zeer belangrijk en zijn ook in positieve of negatieve zin te beïnvloeden. We moeten hierbij vooral denken aan:

Overgewicht

Voeding met een verkeerd calcium/fosfor-gehalte

Te snelle groei van de hond door verkeerde voeding

De mate, soort en duur van beweging , als te lange wandeling, frisbee en andere wilde spelletjes, van hoge dingen afspringen, trap lopen en dit alles op te jonge leeftijd. [ 0 en ander half jaar]

Het zal iedereen duidelijk zijn dat indien een hond zeer snel groeit de kracht van de bespiering vaak geen gelijke tred houdt met de grootte van de hond. De hond zal zeker bij een forse wandeling al spoedig niet meer met zijn spieren het gewicht kunnen dragen en de zijdelingse krachten opvangen, maar het gewrichtskapsel, het ligamentum teres en de heupkop en –kom moeten de krachten opvangen. Hierdoor kan verslapping van het kapsel en het ligamentum teres en slijtage van de kop en kom optreden.

Bij overgewicht zal per vierkante centimeter in het heupgewricht meer druk ontstaan, waardoor de heup meer belast wordt en we snel te maken hebben met overbelasting.

De soort beweging die een jonge opgroeiende hond krijgt is zeer belangrijk. Bij een draaiende beweging van de achterhand heeft de heup namelijk de neiging om uit de kom gedraaid te worden. Hoe groter deze kracht is hoe groter de kans dat het gewrichtskapsel en het ligamentum teres opgerekt raken. Dit is dan ook de reden dat een jonge hond, tot een leeftijd van ongeveer 1 tot 1 ½ jaar meerdere keren per dag een beperkte wandeling moet maken, waarbij de nadruk moet liggen op rechtlijnige beweging. U mag dus best de hond af en toe een balletje laten halen, maar gooi het niet te ver en zeker niet te vaak. Een grove maat voor de duur van de wandeling is: het aantal minuten wat er met de hond per wandeling gewandeld wordt is gelijk aan het aantal weken dat de hond oud is.

Gaat u met de hond naar een puppy- of gehoorzaamheidscursus, dan mag de hond best enige tijd met andere honden spelen, maar overdrijf het niet en zorg ervoor dat de honden qua grootte en kracht aan elkaar gewaagd zijn.

Zeer belangrijk is het om de hond zo lang mogelijk geen trappen te laten lopen of over schuttingen- muurtjes te laten af - over springen. Indien de hond te zwaar wordt om hem de trap op te dragen, laat hem dan rustig en aangelijnd de trap op lopen.

  

Wat is de Penn-Hip methode?

Op dit moment komt er vanuit Amerika een nieuwe methode van Hd-onderzoek: de PennHip-methode. Bij dit onderzoek wordt er gemeten hoeveel speling er bestaat tussen heupkop en -kom dmv compressie en distractie van de heupgewrichten. Hieruit wordt een Index berekend. Dit geeft al op jonge leeftijd een indicatie voor de kwaliteit van de heup op latere leeftijd. Omdat dit een pijnlijk onderzoek is MOET dit onderzoek onder narcose gebeuren, en geeft dus ook daarom objectievere resultaten.
Over enige tijd zal deze methode waarschijnlijk de officiële opvolger van de huidige Norberg-meting worden.  

Dr.M.Kappen is een tijd geleden naar Amerika geweest voor bijscholing in deze.

Zie hun website bij dierenartsen link, Eersel.

 

Wie beoordeelt de röntgenfoto's? 

  

 


Bij een normaal heupgewricht is de Norbergwaarde minstens 10,  40 is dus het hoogst haalbare.
Honden met een te lage Norbergwaarde hebben dus ondiepe heupkommen en/of een slechte aansluiting van de gewrichtsdelen.
Deze honden zullen dus een minder gunstige HD-beoordeling krijgen.


Een normale of zelfs hoge Norbergwaarde betekent echter niet zonder meer dat de betreffende hond goede heupgewrichten heeft.
Een combinatie van diepe heupkommen en incongruentie van de gewrichtsspleet (een niet overal even brede gewrichtsspleet) of onvoldoende aansluiting van de gewrichtsdelen kan, zelfs bij een hoge Norbergwaarde, leiden tot een (licht)-HD-positief beoordeling.

Op het formulier wordt dit duidelijk gemaakt door het aankruisen van "onvoldoende" of "slechte" aansluiting.
Ook wordt informatie over de diepte van de heupkommen verkregen door te beoordelen hoe het centrum van de heupkop ligt t.o.v. de bovenrand van de heupkom.

 



Van beide heupkoppen (1) wordt het  middelpunt bepaald en deze  middelpunten worden  verbonden door een lijn. In beide heupgewrichten wordt vanuit dit middelpunt een lijn langs de voorste rand van de heupkom (2) getrokken. De hoek (3) die beide lijnen in het middelpunt van de heupkop met elkaar maken, minus 90, geeft de Norbergwaarde van het betreffende heupgewricht. De Norbergwaarden van linker en rechter gewricht bij elkaar opgeteld geeft de "som Norbergwaarden", die op het rapport vermeld is.

 

 

HD en fokkerij

De HD-beoordeling geeft uitsluitend informatie over de toestand van de heupgewrichten van de individuele hond. Gegevens over de HD-beoordeling van ouders, nestgenoten en nakomelingen zullen bijdragen tot een nauwkeuriger indruk over de fokwaarde van de betreffende hond.

 

Het is daarom van belang dat de rasverenigingen over alle uitslagen kunnen beschikken en dat alle HD-foto's die gemaakt worden ook ter beoordeling aan de HD-commissie worden voorgelegd, ook indien door de dierenarts duidelijke afwijkingen aan de heupgewrichten worden gevonden.

 

Het is wenselijk uitsluitend met HD-vrije honden te fokken, omdat dan de kans op HD bij de nakomelingen het kleinst is. Bij rassen waarvan maar weinig honden beschikbaar zijn en bij rassen waarin HD vaak voorkomt is dit helaas niet altijd mogelijk.

 

 

Bron : http://www.kennelclub.nl/

  Glucosomine Complex van de Groene Os en sinds enige maanden op de Speciale uitvoering daarvan gecombineerd met Teunisbloemolie (wordt aangeraden deze combinatie bij problemen als bv HD).
 

 

OCD

OCD of te wel elleboogdysplasie, wat is dat?

Dit is een verzamelnaam voor erfelijke elleboogproblemen op basis van osteochondrose.

Wat is osteochondrose?

Dit is een verstoring van de omvorming van kraakbeen in bot. Hierdoor ontstaat een te dikke laag kraakbeen, waardoor er door slechte voeding en overbelasting van dit kraakbeen scheuren kunnen ontstaan. Deze scheuren kunnen doorgaan, waardoor er losse stukjes in het gewricht kunnen komen. Hierdoor kan het gewricht geïrriteerd raken, met als gevolg kreupelheid en overvulling van dat gewricht.

Welke 3 botten vormen het ellebooggewricht?

Aan de kant van de schouder zit het opperarmbeen, dat door middel van het ellebooggewricht is verbonden met zowel het spaakbeen als de ellepijp.

Waar zitten de problemen?

In het gewricht aan beide uiteinden van de gewrichtsvlakte van de ellepijp en aan de binnenkant van de gewrichtsvlakte van het opperarmbeen.

Bij welke rassen komt het voor?

Vooral bij de grote rassen, zoals Duitse Herders, Retrievers, Bassets, Sint Bernards, Berner Sennen, Rottweilers en Collies "kortsnuitige"rassen, zoals de bulldog.

Op welke leeftijd komt het voor?

Een kreupelheid of stijfheid van een of beide voorpoten kan zich op 5-8 maanden leeftijd voordoen.

NB Het is belangrijk dat kreupelheid van jongen honden, met name van bovengenoemde rassen, goed wordt onderzocht, zelfs als de kreupelheid "snel" weer over is. Als de elleboogdysplasie op jonge leeftijd gemist wordt, kan het op oudere leeftijd (bijv. rond de 2 ½ jaar) zeer ernstige artrose en kreupelheid geven.

Onderzoek

Dit bestaat uit beoordeling van:

de mate van kreupelheid,

de gewrichtsovervulling,

de manier van lopen, bijv. de poot schuin naar voren zetten,

pijnlijkheid bij passief bewegen en overstrekken van de elleboog,

röntgenfoto’s, ook van de andere elleboog, omdat elleboogdysplasie vaak aan beide zijden voorkomt.

Behandeling

Operatieve verwijdering van losse fragmenten en glad maken van de kraakbeenranden, op de plaats waar de stukken zijn afgebroken.

Hiermee wordt ernstige artrose (=botwoekering) en dus ernstige kreupelheid op later leeftijd voorkomen.

NB Het is meestal niet zo dat de kreupelheid helemaal verdwijnt, maar wel duidelijk vermindert en door de operatie wordt verergering op later leeftijd voorkomen.

Fokbeleid

Afgezien van kreupelheid bij de individuele hond is er sprake van een erfelijke aandoening. Dat wil zeggen dat we, binnen de verschillende rassen, de honden moeten proberen op te sporen die de afwijking door zouden kunnen geven aan hun nakomelingen. Deze dieren mogen niet voor de fokkerij worden gebruikt.

Officieel elleboogdysplasie onderzoek

Vergelijkbaar met het officiële HD-onderzoek voor de heupen is er voor bepaalde rassen een ED-onderzoek om erfelijke elleboogproblemen op te sporen.

Hierbij worden de röntgenfoto’s door bepaalde dierenartsen gemaakt en opgestuurd naar een speciale commissie, die de foto’s beoordeelt.

Deze röntgenfoto’s dienen van erg goede kwaliteit te zijn om een betrouwbare beoordeling mogelijk te maken.

Afspraken voor zowel het officiële onderzoek als voor het kreupelheidonderzoek kunnen bij onze praktijk worden gemaakt.

December 2002 copyright auteur OCD:  E.J.Booij

Bron: Centennial Conference Dutch Kennel Club, 2 juli 2002

Zijn heupdysplasie en elleboogdysplasie erfelijk?

Prof. Dr. H.A.W. Hazewinkel

Faculteit der Diergeneeskunde, Vakgroep Geneeskunde van Gezelschapsdieren, Universiteit Utrecht

 

 

 

 

Links:

 

http://www.hondenrolstoel.nl/