Geboorte beperking bij Uw border collie

 

Inleiding

De sterilisatie is de meest uitgevoerde operatie op de teef. Naar schatting is ongeveer 30% van alle teven in Nederland gesteriliseerd. De belangrijkste reden is natuurlijk geboortebeperking c.q. het voorkomen van de loopsheid, maar er kunnen ook medische redenen zijn om een teef te steriliseren. Voorbeelden hiervan zijn onder andere baarmoederontstekingen, recidiverende schijnzwangerschappen en suikerziekte. Medisch gezien is het niet juist om van sterilisatie te spreken. Met sterilisatie bedoelen we een operatie waarbij het dier (of de mens) onvruchtbaar gemaakt wordt door de eileider af te binden of door te knippen. De rest, baarmoeder en eierstokken zelf, worden ongemoeid gelaten. Bij honden is het zeer ongebruikelijk om dit te doen, omdat de dieren weliswaar geen jongen meer kunnen krijgen, maar nog steeds loops (en eventueel ook schijnzwanger) blijven worden. Eigenlijk is dus iedere gesteriliseerde teef een gecastreerde teef, immers eierstokken en soms ook baarmoeder zijn geheel verwijderd.  

 

Techniek

Voor de operatie moet de teef vasten. De reden hiervoor is dat sommige dieren kunnen braken van de narcose. Als er dan voedsel opgebraakt wordt en dit schiet de luchtpijp in kan er een moeilijk te behandelen longontsteking ontstaan.
De hond wordt vervolgens verdoofd, op haar rug gelegd en de buik wordt geschoren en gewassen. Hierna wordt een sneetje in de buikwand gemaakt en baarmoeder en eierstokken worden opgezocht. Dan zijn er twee manieren om de hond te steriliseren. De meeste dierenartsen verwijderen zowel de eierstokken als de baarmoeder, anderen verwijderen uitsluitend de eierstokken, mits de baarmoeder geen afwijkingen vertoont.
Voordeel van de laatste methode is dat de wond beduidend kleiner is en ook in de buik minder beschadigd wordt. Omdat met het wegnemen van de eierstokken ook de hormoonproductie is stilgelegd is er geen risico op het alsnog krijgen van een baarmoederontsteking.  

 

Complicaties

Bij iedere operatie kunnen zich problemen voordoen, ook bij sterilisatie. De ernstigste is het nabloeden uit de baarmoeder of eierstokstomp. In het ergste geval kan een hond hier aan dood bloeden, maar gelukkig komt dit bij een goede techniek zelden voor. Bovendien moet de hond altijd op de kliniek blijven tot zij goed uit de narcose is ontwaakt, in deze tijd controleren de assistentes de hond regelmatig. Wond infecties zijn een ander probleem en worden meestal veroorzaakt doordat de hond aan de hechtingen of de wond heeft zitten likken. Ook zien we bij 1-5% van de gesteriliseerde teven na kortere of langere termijn incontinentie optreden. Dit wil zeggen dat de teef af en toe druppeltjes urine verliest. We zien het vooral bij honden tussen de 25 en 40 kg. Het is gelukkig goed te behandelen met medicijnen.
Een gesteriliseerde teef heeft na de sterilisatie wat minder energie nodig en loopt daardoor wat meer risico om te zwaar te worden. Het is daarom raadzaam om na de sterilisatie iets minder eten te geven en de eerste maanden het gewicht van uw hond goed in de gaten te houden.

Gedrag

Een veel gehoorde vraag is of het gedrag van de hond veranderd door sterilisatie. Het antwoord is simpel: een gesteriliseerde hond gedraagt zich net zo als een niet gesteriliseerde hond tussen de loopsheden in.

Leeftijd

Het is een fabeltje dat het beter zou zijn dat teven eerst een nestje krijgen voor ze te steriliseren.
Als we kijken naar de kans op melkklier kanker op latere leeftijd dan is het zo dat teven die gesteriliseerd zijn voor of na de eerste loopsheid veel minder risico lopen. Ook baarmoederontstekingen komen niet voor bij gesteriliseerde dieren.
Hierdoor neemt de levensverwachting van een jong gesteriliseerde hond met ongeveer 2 jaar toe.
sterilisatie kan dus tussen de 12 en 16 maanden leeftijd.

De operatie is dan simpel en de herstel periode is zeer kort. Meestal rennen ze na een dag al weer door het huis heen.
Voor teven is het beste om ze tussen de loopsheden in te steriliseren, de baarmoeder is dan het minst doorbloed. Het operatie risico blijft hierdoor beperkt.

   Een oud T-shirt of een kap voor komt dat ze gaan knabbelen aan de hechtingen.

 

Schijnzwangerschap

 

De naam "schijnzwangerschap" is eigelijk niet juist. De Latijnse naam hiervoor is lactatio abnormalis (abnormale melkproductie). De hond voelt zich niet zwanger maar denkt dat ze al een nest met pups heeft. Ze voelt zich dus op en top een moeder. Lichaam en geest van de teef zijn er helemaal op ingesteld om pups te verzorgen.
Eigenlijk is het een onschuldige speling van de natuur. Meestal treedt de "schijnzwangerschap" ongeveer negen weken na de loopsheid op. Dat is het moment dat de teef, als ze tijdens de loopsheid gedekt zou zijn geweest, had moeten werpen. Dus, ondanks zat ze niet zwanger is geweest, reageren lichaam en psyche van het dier toch als zodanig.

 

Wat gebeurt er? 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Let op !

Een schijnzwangere hond hoeft niet alle hierboven genoemde symptomen tegelijk te vertonen. De meeste hebben last van twee of drie van deze verschijnselen.

 De ernst van de psychische uitingen van de schijnzwangerschap kan sterk variŽren. Soms is de eigen hond helemaal niet meer herkenbaar: in een korte periode is ze helemaal anders geworden. 

Het komt regelmatig voor dat de eigenaar, niet wetende dat de teef schijnzwangere is, zich erg ongerust maakt en met bange voorgevoelens een bezoek brengt aan de dierenarts. Het is dan een grote opluchting te horen dat de hond alleen maar schijnzwangere is en lichamelijk niets mankeert.


Schijnzwangerschap kan maanden duren maar gaat nooit samen met loopsheid. het valt niet te voorspellen welke honden het zullen worden en het maakt ook weinig uit of ze al eens een nest gehad hebben. De aandoening komt veelvuldig voor en bij alle hondenrassen.

 

Wat kunnen we eraan doen: Afleiding geven is zeer belangrijk bij de behandeling van schijnzwangerschap, meer nog dan de toediening van medicijnen. Laat uw hond op andere tijden en op andere plaatsen uit dan wanneer en waar ze gewend is uitgelaten te worden of ga eens lekker met haar ravotten. Wat u zeker niet moet doen is het schijnzwangere gedrag bevestigen door bijvoorbeeld speeltjes te geven, medelijden te krijgen of agressiviteit te bestraffen.


Vaak blijkt het nodig om ook nog op andere manieren in te grijpen. reden daarvoor kunnen zijn dat de hond zelf veel problemen lijkt te hebben met de schijnzwangerschap of als gevolg ervan overlast veroorzaakt. Een andere belangrijke reden is langdurige melkgift omdat gebleken is dat de met melkvocht gevulde holten (cysten) op den lange duur kunnen ontaarden in melkkliertumoren (borstkanker). 

Met andere woorden: teven die telkens weer en langdurig schijnzwangere worden, hebben een grotere kans om kanker aan de melkklieren te krijgen. Medicinaal ingrijpen kan door toediening van lichte hormonen in de vorm van een tablettenkuur. 

Ook het gebruik van homeopathische middelen blijkt in een aantal gevallen effectief. Bij hardnekkige gevallen verdient het de aanbeveling de teef te steriliseren. Bij deze operatie worden de baarmoeder en eierstokken verwijderd omdat vooral de eierstokken de boosdoeners zijn bij schijnzwangerschap.

 



Terug  /  Home