Castratie bij de reu

 

Heeft U er wel eens met uw man over gehad om Uw reu te laten castreren....?

En wat was zijn commentaar....ja ja ha ha.....die heren zeggen gelijk hmmmmm. Maar toch, soms kan het nodig zijn.Lees de hieronder staande tekst maar eens.

Onder castratie van het mannelijk dier verstaan we het verwijderen va de geslachtsorganen: de testikels.
Bij diverse diersoorten behoort de castratie van het mannelijk dier tot een min of meer 'normale' ingreep.
Dikwijls routinematig uitgevoerd en niet gebaseerd op een medisch probleem, maar meer om redenen van praktische of economische aard. De castratie als 'nutsoperatie'....

 

OPERATIE
Bij onze huishond wordt de castratie van de reu niet standaard uitgevoerd.
Meestal is er een speciale reden waarom de eigenaar of dierenarts zal besluiten tot castratie over te gaan.
De meest voorkomende redenen zullen in dit en een volgend artikel kort worden besproken.
Een castratie is medisch gezien geen grote ingreep bij de hond.
Maar toch ook wel niet zo simpel als bij een kater of de bok.
Het is wel degelijk een OPERATIE, dat wil zeggen dat deze ingreep moet worden uitgevoerd onder algehele NARCOSE en met STERIEL INSTRUMENTARIUM.
Daarbij ligt de hond in rugligging op de operatietafel.
Niet in het scrotum (= de balzak) zelf maar er vlak voor worden ter  weerszijden van de penis de huidsneden gemaakt, waardoor de testikels naar buiten worden getrokken, afgebonden en afgeknipt.
Dit afbinden van de bloedvaten is noodzakelijk om verbloeding te voorkomen.
De huidwonden worden gehecht en na tien dagen kunnen deze hechtingen weer worden verwijderd.
Meestal geneest de wond zonder complicaties: bij heftig likken kan een halskraag noodzakelijk zijn ter voorkoming van ontsteking en loslikken van de hechtingen.

INDICATIES
Zoals reeds gezegd is de castratie van de reu geen routinematige ingreep.
Het merendeel van de mannelijke honden loopt - althans in ons land - ongecastreerde rond.
Voor een castratie is meestal dus een reden aanwezig.
Dit kan: a) een GEDRAGSPROBLEEM zijn (in 75% van de gevallen) of b) een MEDISCH PROBLEEM (in 24% van de gevallen).

GEDRAGSPROBLEMEN ALS INDICATIE
Bij een aantal gedragsproblemen wordt nogal eens aan de dierenarts gevraagd: Wat denkt u van castratie, zou dat een oplossing kunnen zijn?
Gedragsproblemen die tot castratie kunnen doen besluiten zijn vooral: ongewenst seksueel gedrag, agressiviteit, weglopen zwerfgedrag en urineren in huis.

AGRESSIE
Er bestaanverschillende vormen van agressiviteit: Competitieve agressie, intermannelijke agressie (reu tegen reu),
angstgeÔnduceerde agressie, pijngeÔnduceerde agressie, territoriale agressie, agressie op basis van jachtgedrag en maternale agressie (teef met pups).
Dat zijn er nogal wat!
Deze vormen van agressie hebben niet allemaal dezelfde grondoorzaak.
We kunnen dan ook niet zonder meer stellen, dat elke agressieve hond na castratie liever wordt. Je kunt dan beter kiezen voor een chemische castratie.

 

SEKSUEEL GEDRAG
Ook het seksuele gedrag kunnen we opsplitsen en wel in a) normaal seksueel gedrag en b) abnormaal seksueel gedrag.
Is er een loopse teef in de buurt, dan is het de normaalste zaak van de wereld dat een reu daar belangstelling voor heeft,
probeert uit te breken en indien hij daartoe de kans krijgt zal proberen haar te besnuffelen en te bestijgen.
Ook het 'dekken' van andere reuen en van niet-loopse teven behoort nog niet tot echt afwijkend seksueel gedrag, al kan de eigenaar dit hinderlijk gaan vinden.
Bedenk ook ruim van tevoren dat 1 reu en 1 teef onder ťťn dak op een gegeven moment wordt: 1 reu en 1 loopse teef onder ťťn dak! Broer en zus of welke andere fam. relatie speelt hierin geen rol. De reu dekt al is het zijn eigen moeder.
Afwijkend seksueel gedrag is het voortdurend 'rijden' op benen of knieŽn van de eigenaar, of erger nog, van zijn bezoek,
andere diersoorten (de kat) of voorwerpen zoals kussens op dekbedden of bankstellen.
Dit gedrag lijkt meer op onanie (zelfbevrediging).
Na castratie behoeft een reu zijn seksuele gedrag niet altijd geheel te verliezen.
Toenadering, likken van de genitaliŽn, en het begin van een dek actie kunnen nog wel eens gezien worden. Het gedrag is ook wel eens aangeleerd....
Het abnormale seksuele gedrag, hierboven beschreven en vergeleken met onanie, zal na castratie WEL achterwege blijven.

WEGLOOP- EN ZWERFGEDRAG
Dit gedrag laat zich in het algemeen goed beÔnvloeden door een castratie.
Overigens behoeft dit wegloopgedrag niet altijd door seksuele prikkels te worden veroorzaakt, voedsel zoeken kan ook een motivatie zijn en in zo'n geval zou castratie wel eens minder effect kunnen sorteren. [chemische castratie eerst proberen]
Maar is seksualiteit de motivatie, dan geeft castratie in 90% van de gevallen een duidelijke vermindering van het wegloopgedrag te zien.
Onvruchtbaar maken kan ook een reden zijn tot castratie.

 

Voorhuid ontsteking

Voorhuid ontsteking is een veel voorkomend probleem bij de reu. De reu verliest hierbij steeds enkele druppeltjes pus uit zijn geslachtsopening. De hond heeft er zelf nauwelijks hinder van.

De oorzaak is een infectie van de voorhuid. We zien deze ontsteking bij bijna alle geslachtsrijpe reuen wel eens optreden.

De behandeling bestaat uit het bestrijden van de infectie. Dit kan door de voorhuid te reinigen (spoelen) met een desinfecterende vloeistof of zalf aan te brengen.

Bij honden met langhaar plakt de etter aan de vacht op de huid, daarom kun je dit het beste tot een halve centimeter inkorten voor de hygiŽne. Laat dit niet te kort knippen, want van stoppels krijgt de hond ook weer jeuk! In ernstige gevallen je dierenarts raadplegen, deze zal de voorhuid spoelen met een vloeistof en/of zalf meegeven om het probleem thuis te behandelen.

 

Het vervelende is echter dat na het stoppen van de behandeling de klachten vroeg of laat weer terugkeren.

Als laatste mogelijkheid is er nog het castreren van de hond. Dit is in ongeveer 80 % van de gevallen afdoende om de kwaal definitief te verhelpen. In de overige 20 % worden de klachten wel vaak minder.


 

Eikelontsteking

De reu heeft dikwijls last van etterige afscheiding uit de penis. De hond zal daarbij veelvuldig aan zijn penis likken en verliest telkens enkele druppels pus. De voorhuidzak en het laatste deel van de urinebuis zijn dan met bacteriŽn bezaaid en daardoor zal de afscheiding ontstaan.

Wanneer welk medicijn geven?

Inwendig:

Uitwendig :

 

Dosering medicijnen 

potenties

De homeopatische geneesmiddelen worden aangegeven met een letter en een cijfer achter de naam van het geneesmiddel. De letter en het cijfer geven de verdunning aan en worden de potentie genoemd. Lagere potenties (D 3-6) hebben een minder snelle werking dan de hogere, maar zijn wel veiliger te gebruiken door mensen die niet zoveel ervaring hebben met homeopathie.

 

Dosering

Een dosering wil zeggen (tenzij anders aangegeven):
druppels: 5 - 10
tabletten: 1 - 2
korrels: 10 - 20

 Hoe lang?

Zo lang als de ziekte duurt en dan langzaam afbouwen.

 hoe veel?

acute gevallen: afhankelijk van de toestand elk half uur of om het uur
chronisch: 1 a 2 x daags

Raadpleeg altijd een dierenarts !!  

 

Testikel, tumoren van

Tumoren van de testikels kunnen uitgaan van het zaadvormende cellen (zgn. seminomen), vanuit de Leydigcellen of vanuit de Sertolicellen. De meeste tumoren zijn goedaardig van karakter. Alleen een deel van de Sertoliceltumoren kan wel problemen geven door ofwel kwaadaardigheid (en daarmee uitzaaiingen) ofwel het vormen van vrouwelijk geslachtshormoon (oestrogenen).
Dieren waarbij een of beide testikels niet uitgedaald zijn tot in de balzak maar in de buik of lies(kanaal) zijn achtergebleven ontwikkelen relatief vaker een tumor in de testikel.

Symptomen/diagnose
Tumoreuze verandering kan zich uiten door vergroting van een van de testikels, het vinden van een bult in het liesgebied of het dikker worden van de buik (bij een grote tumor in de in de buik gelegen testikel).
Indien een Sertolicel tumor oestrogenen produceert, leidt dit tot "vervrouwelijking (feminisatie)" van de reu (grotere tepels, niet meer optillen poot bij urineren, kleinere penis). Meestal zijn er ook huid en vachtveranderingen (droge, dorre huid/vacht, kaalheid) en kan opvallen dat de andere, niet aangetaste testikel kleiner wordt.

Therapie
De aangewezen behandeling is het chirurgisch verwijderen van de tumoreuze testikel. De niet aangetaste andere testikel kan in principe behouden blijven. In het algemeen is de prognose goed en zullen ook eventuele feminisatieverschijnselen weer verdwijnen. Alleen in het geval van uitzaaiingen bij een kwaadaardige Sertolicel tumor is de prognose ongunstig.
 

 

Testikel Problemen

 

Uit onderzoek in het buitenland is gebleken dat zo'n 20% van de reutjes te maken krijgt met testikel problemen, of te wel, problemen met hun balletjes.

Cryptorchidie  is als ťťn of zelfs beide balletjes niet indalen tot in het scrotum (zakje). Op zich is deze afwijking helemaal niet zo rampzalig als je toch niet wilt showen of fokken met je reu, maar het komt helaas wel vaak voor dat zo'n niet ingedaald balletje op latere leeftijd toch uit het lieskanaal verwijderd moet worden omdat het klachten veroorzaakt. Sertolicel-tumoren bijvoorbeeld. Dit is een kwaadaardige woekering uitgaande van de sertolicellen in de testikel(s) die in de buikholte zijn achtergebleven. Deze tumoren zaaien niet uit, maar produceren wel te veel vrouwelijke hormonen waardoor de reu feminisatie verschijnselen krijgt zoals te dik worden, haaruitval en het opzetten van de tepelklieren. Wetenschappelijk is onderzocht dat het narcose risico niet opweegt tegen de kans op een tumoreuze
ontaarding van een in het lieskanaal achtergebleven testikel. Het beste advies is dus om hem zo lang mogelijk te laten zitten. 

Monorchidie is als blijkt dat een reutje maar ťťn (en ingedaald) balletje blijkt te hebben. Heeft hij maar ťťn balletje en deze daalt niet in, dan hebben we toch te maken met een cryptorchide reu en niet met een anorchide reu. Monorchidie geeft geen schadelijke gevolgen; deze reu kan alleen niet ingezet worden voor de fokkerij. Uiteraard mag er met deze reu ook niet geshowd worden. 

Anorchidie is als de reu helemaal geen balletjes heeft. Dit noemen we ook wel een natuurlijke castratie.

 

 

SAFE SEX

Dit is een onderwerp waar niet veel mensen over praten. Ook de meeste dierenartsen doen het onderwerp af als ďonzinĒ.

Echter het zou toch vreselijk zijn als Uw kostbare reu op eens onvruchtbaar wordt door een besmetting die hij oploopt bij een tefje dat hij heeft gedekt.

Wanneer een teef daar komt om de juiste dekdatum te laten bepalen (progesteron-bloedtest), wordt tijdens het eerste consult een bacteriologisch onderzoek van de teef gemaakt. Er wordt een uitstrijkje gemaakt en dit monster wordt geŽnt op een voedingsbodem. Deze voedingsbodem wordt gedurende 24 uur in een broedstoof geplaatst. Daarna wordt de voedingsbodem beoordeeld op de groei van bacteriŽn. Als er sprake is van een reincultuur (slechts ťťn type bacterie groeit), dan wordt er een gevoeligheidstest gedaan. Ook deze test wordt gedurende ongeveer 24 uur in de broedstoof geplaatst. D.m.v. deze test wordt beoordeeld met welk middel de bacterie het beste bestreden kan worden. Na 2 dagen krijgt de eigenaar van de teef te horen of het onderzoek in orde was of dat er behandeling nodig is. Als de eigenaar van de teef dit bacteriologisch onderzoek tijdens de eerste dagen van de loopsheid laat uitvoeren, en de teef heeft een infectie bij zich, dan is er nog voldoende tijd om de teef te laten behandelen voordat ze gedekt wordt. In de regel duurt de behandeling 5 tot 10 dagen.

 

In vaginaal slijm zitten altijd verschillende groepen bacteriŽn. Dit is normaal en zelfs noodzakelijk voor een gezonde vagina. Maar als ťťn van deze groepen bacteriŽn sneller groeit dan de andere groepen, kunnen er problemen ontstaan. Teven kunnen leeg blijven of kleine nesten krijgen, maar ook dode pups of misvormde pups kunnen geboren worden. Ook de dekreu kan besmet worden tijdens de dekking en daarna andere teven infecteren. Sommige bacteriŽn kunnen alleen in de vagina overleven en vormen geen risico voor de dekreu. Maar er zijn bacteriŽn die wel gevolgen kunnen hebben voor de reu!

Het laten onderzoek van vaginaal slijm geeft geen 100% zekerheid. Teven kunnen ook na het onderzoek, voor of na de dekking, een infectie oplopen.

Het is meer waarschijnlijk dat een teef een infectie oploopt dan een reu. Vooral als teven loops zijn, hebben ze de neiging om tijdens het plassen te gaan zitten op het gras. Natuurlijk kunnen ook reuen geÔnfecteerd raken.

  Er zijn fokkers die de kosten van een bacteriologisch onderzoek te hoog vinden (ongeveer 25 Euro[2002] in Nederland). Ik kan er wel wat begrip voor opbrengen, maar wat kost het wel niet als de teef een infectie bij zich draagt en als gevolg geen pups krijgt???

Overleg eerst eens met Uw dierenarts.

 

 

 

Urineweg aandoeningen bij de hond.

 

Veranderingen in het normale urineergedrag van de hond moeten onmiddellijk door de dierenarts onderzocht worden. Als een hond moet persen om te urineren, kan dat worden veroorzaakt door infecties, gruis in de urine of stenen in de urinebuis. Behalve uiterst pijnlijk is dit alles ook levensbedreigend ! Vaker, steeds of grotere hoeveelheden urineren kan op een infectie wijzen, maar ook op een afwijking in het stofwisselingsproces, zoals suikerziekte of hormonale problemen. Onzindelijkheid komt vaak bij oudere honden voor, maar heeft bij jongere honden tal van oorzaken. Neem ook onmiddellijk contact op met uw dierenarts als u merkt dat de urine van kleur of samenstelling is veranderd.
Het veelvuldig drinken kan op een leverziekte of nierziekte duiden, of een afwijking van de hypofyse.

Urineren
De nieren filteren het bloed. Ze houden bruikbare stoffen achter en verwijderen schadelijke en giftige producten. De afvalstoffen worden via de urineleiders naar de blaas afgevoerd. Als de blaas gevuld is, wordt de urine via de urinebuis uit het lichaam gebracht.

Symptomen en aandoeningen

  • persen bij het urineren : ontstekingen - prostatitis - stenen in blaas en urinebuis

  • incontinentie : hormaaonafwijkingen - blaasverplaatsing - wervelkolombeschadiging - urinewegontstekingen - ouderdom

  • veelvuldig urineren : nier- of blaasontstekingen - nierziekte - leverziekte - suikerziekte - ziekte van Cushing

  • verminderd  urineren : uitdroging - uitvallen van de nierfuncties

 

 Terug  /  Home